w pełni swej mocy, z pewnością niewielką trudność sprawiłoby Mu praktykowanie tak licznych cnót i znoszenie tak wielu boleści. Tu wszak jaśnieje blask tajemnicy: Chrystus poznał cierpienie; Jego serce pękało z bólu jak serce człowieka; nigdy nie okazywał gniewu, jak tylko względ

em zatwardziałości duszy i oschłości serca. Powtarzał nieustannie: «Miłujcie się wzajemnie» (por. J 13,34). «Ojcze — wołał pod ciosami oprawców — odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią» (Łk 23,34). Zalał się łzami w chwili, gdy miał opuścić swych umiłowanych uczniów; odczuwał lęk p

rzed grobem i trwogę przed męką krzyża: po jego Boskiej twarzy spłynął krwawy pot; skarżył się, że Ojciec Go opuścił. Kiedy anioł podał Mu kielich, powiedział: «Ojcze, jeśli chcesz, przenieś ode mnie ten kielich; wszakże nie Moja wola, ale Twoja niech się stanie» (Łk 22,42). Wówc

zas to z Jego ust wymknęły się słowa, w których odzywa się wzniosłość cierpienia: «Smutna jest dusza Moja aż do śmierci» (Mt 26,38). Ach, jeśli przymiotami Boskości są: najczystsza moralność, najczulsze serce i życie poświęcone zwalczaniu błędu i niesieniu ulgi ludzkim cierpieni

om, któż może zaprzeczyć bóstwu Jezusa Chrystusa? Oto wzór wszelkich cnót: przyjaźń widzi Go, jak przygarnia do piersi świętego Jana albo powierza owemu uczniowi swoją Matkę; miłosierdzie podziwia, jak osądza cudzołożną kobietę; litość znajdzie Go błogosławiącego łzy nieszczęśliw